Βραβεία Mario Solinas 2019

0

Η φετινή ανακοίνωση των βραβείων Mario Solinas επιβεβαίωσε όχι μόνο την ισπανική κυριαρχία αλλά και την ελληνική απουσία, σε έναν τομέα – την ποιότητα – που υποτίθεται ότι η χώρα μας διαθέτει το μόνο της πλεονέκτημα.

Ο διαγωνισμός Mario Solinas θεωρείται ως ο πιο αξιόπιστος παγκοσμίως καθώς δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα και αποτελεί επίσημο θεσμό του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιοκομίας (IOC).

Διαγωνισμός 2019

Η πρώτη μεγάλη δυσάρεστη έκπληξη αποτυπώνεται από την αρχή, από το ενδιαφέρον που εκδηλώνεται. Στις 164 συμμετοχές διαγωνιζομένων υπήρχαν μόνο δύο (2) από Ελλάδα ενώ τις υπόλοιπες θέσεις συμπληρώνουν οι ελαιοπαραγωγικές χώρες Αγκόλα (1), Σαουδική Αραβία (1), Βραζιλία (1), Κροατία (1), Κίνα (2), Αλγερία (4), Ιταλία (4), Τυνησία (7), Μαρόκο (22), Πορτογαλία (37), Ισπανία (80).

Όπως ήταν αναμενόμενο τα βραβεία κατανεμήθηκαν αναλογικά με τις συμμετοχές. Έτσι, για τις τέσσερεις διαβαθμίσεις του φρουτώδους (έντονου – μέσου – απαλού – ώριμου) τα πρώτα χρυσά βραβεία κατέκτησαν από Ισπανία (2), Πορτογαλία και Ιταλία.  Τα δεύτερα ασημένια κατέκτησαν από Ισπανία (2) και Πορτογαλία (2), ενώ τα τρίτα χάλκινα μοιράστηκαν η Ισπανία (3) και η Τυνησία (1). Αθροιστικά: Ισπανία (7), Πορτογαλία (3) και Ιταλία, Τυνησία από ένα (1).

19 χρόνια κατηφόρας

Κι όμως, η Ελλάδα, στους δύο πρώτους διαγωνισμούς το 2001 και το 2002 έκανε ένα ονειρικό ξεκίνημα με δύο συνεχόμενα χρυσά βραβεία και μάλιστα στην πιο ‘’δύσκολη’’ κατηγορία, του έντονου φρουτώδους. Οφειλόντουσαν στη Ένωση Αγροτικού Συνεταιρισμού Σητείας του αείμνηστου προέδρου της Μανώλη Βακόντιου.

Έως και το 2012 υπήρξαν ελληνικές διακρίσεις με δύο ακόμη χρυσά, δύο αργυρά, τέσσερα χάλκινα και 17 φιναλίστ. Ήταν όμως φανερή η συνεχής υποχώρηση έως ότου μετά το 2012 η Ελλάδα εξαφανίζεται από τον χάρτη των βραβείων.

Στασιμοπληθωρισμός διαγωνισμών και βραβείων

Το περίεργο (ή μήπως όχι;) των τελευταίων ετών της σταδιακής ελληνικής εξαφάνισης στον Mario Solinas του IOC είναι ότι αυξάνονται και πληθύνονται οι ελληνικοί διαγωνισμοί γευσιγνωσίας, με πλήθος βραβείων που απονέμουν αφειδώς – καμμία σχέση με την λιτότητα του IOC. Ακόμη και στην γείτονα Τουρκία γίνεται ένας μόνον εθνικός διαγωνισμός υπό την αιγίδα του IOC. Από την άλλη όχθη γιγαντώνεται ένας ακόμη κερδοσκοπικός διαγωνισμός, υπερατλαντικός της Νέας Υόρκης, με εκατοντάδες βραβείων,  με πλήθος (και) ελληνικών συμμετοχών. Προφανώς και δεν ισοπεδώνω όλους αυτούς τους διαγωνισμούς, όμως δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί:

Οι διοργανωτές μπορεί να διεκδικούν το οικονομικό όφελος ή/και τη δημοσιότητα (π.χ. πολιτικά πρόσωπα, τοπική αυτοδιοίκηση). Οι συμμετέχοντες σε τι ωφελούνται; Πόσο τα βραβεία πραγματικά τους βοηθούν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους; Σε τι βαθμό οι διαγωνισμοί βοηθούν την αυτογνωσία των συμμετεχόντων για τη βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων τους;

Πώς συμβιβάζεται να παρατηρούμε έναν πληθωρισμό διαγωνισμών και βραβείων – ολόκληρη “βιομηχανία”(!) – ενώ παράλληλα οι δείκτες της ποιότητας βρίσκονται σε στασιμότητα.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης έχει βγει στο προσκήνιο μια γενιά νέων επιχειρηματιών που πασχίζουν να ανοίξουν ένα δρόμο με κατεύθυνση σχεδόν αποκλειστικά τις εξαγωγές. Πως όμως; Μακάρι να αρκούσαν 1-2 βραβεία, περίτεχνες συσκευασίες, πανάκριβα marketing και branding, όπως και λίγες ώρες σεμιναρίων (άλλη βιομηχανία κι αυτή…).