Απόρριψη ΔΟΕΠΕΛ από το ΥΠΑΑΤ

image

Το υπουργείο ΑΑ & Τρ. απέρριψε την αίτηση της ΔΟΕΠΕΛ για αναγνώρισή της ως Διεπαγγελματική Επιτραπέζιας Ελιάς, επαναφέροντας έτσι εμμέσως πλην σαφώς, και το ερώτημα για τη νομιμότητα ύπαρξης της ΕΔΟΕΕ.

Ως γνωστόν η «Διεπαγγελματική Οργάνωση Επιτραπέζιας Ελιάς» (ΔΟΕΠΕΛ) έσπευσε να αυτοανακηρυχθεί ως η επίσημη Διεπαγγελματική Οργάνωση της Επιτραπέζιας Ελιάς βασιζόμενη σε μια απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, που εκ των πραγμάτων είναι ανεπαρκής για το σκοπό αυτό. Προχώρησε μάλιστα και σε αυτοπαρουσίασή της σε (ακριβό, εκεί που συχνάζουν και οι «θεσμοί») ξενοδοχείο των Αθηνών προκαταλαμβάνοντας την απόφαση του αρμόδιου Υπουργείου ΑΑ & Τρ., η οποία ήταν τελικά απορριπτική (Α.Π. 4057/95110, 29.8.2016).

Βασική αιτιολογία της απόρριψης η έλλειψη αντιπροσωπευτικότητας («δεν προσκομίσθηκαν στοιχεία για την απόδειξη του βαθμού αντιπροσωπευτικότητας»), δηλαδή της πιο βασικής και απαραίτητης προϋπόθεσης για την αναγνώριση μιας Διεπαγγελματικής Οργάνωσης. Χωρίς αυτό να σημαίνει το αλάθητο των υπουργικών αποφάσεων, ωστόσο ήταν φανερό εξαρχής ότι η συγκεκριμένη ΔΟΕΠΕΛ δεν πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις, κάτι που είχε επισημανθεί και δημοσίως στον Τύπο. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε την γνωστή παροιμία ότι δεν φταίει ο ταχυδρόμος για το περιεχόμενο του γράμματος. Με άλλα λόγια, όσοι είχαν εντοπίσει τα κενά και τις αδυναμίες της αρχικής και βιαστικής αυτοανακήρυξης της ΔΟΕΠΕΛ (Μάιος 2015) δεν εμφορούνταν καλά και σώνει από κακές προθέσεις, και μάλιστα προσωπικής αντιπαράθεσης, αλλά διαθέτουν την ψύχραιμη και αντικειμενική γνώση της πραγματικότητας. Κάτι άλλωστε που έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν όταν ιδρύθηκε η ΕΔΟΕΕ (Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Ελιάς και Ελαιολάδου), η οποία αφού «απορρόφησε» περί τα 17 εκ. € από τα γνωστά προγράμματα των ΟΕΦ (Οργανώσεων Ελαιουργικών Φορέων), σήμερα πνέει τα λοίσθια (βλ. παρακάτω). Μπορούμε επίσης να θυμηθούμε και την άλλη παροιμία, με όποιον δάσκαλο (σύμβουλο) καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Δυστυχώς, πολύ συχνά οι λαμβάνοντες τις αποφάσεις προτιμούν τις ευχάριστες συμβουλές που χαϊδεύουν τα αυτιά από τις σκληρές και αντικειμενικές αλήθειες («κι αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μην μας πει κανένα», Άγγελος Εξάγγελος, Διονύσης Σαββόπουλος).

image
Από την εκδήλωση στο κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών. Εκ δεξιών προς αριστερά οι δυο Πρόεδροι (ΠΕΜΕΤΕ και ΔΟΕΠΕΛ) και ο σύμβουλος με το κινητό του (πηγή της φωτο GREEN BOX)

Τώρα η ΔΟΕΠΕΛ έχει ζητήσει μια τετράμηνη προθεσμία προκειμένου να προσκομίσει τα απαραίτητα στοιχεία – αποδείξεις για την αντιπροσωπευτικότητά της. Μακάρι, γιατί πράγματι η χώρα χρειάζεται μια γνήσια και αντιπροσωπευτική Εθνική Διεπαγγελματική για την Επιτραπέζια Ελιά, αναγνωρίζοντας και το σφάλμα της αρχικής ενσωμάτωσης μέσα στην ΕΔΟΕΕ.

Ας μην όμως συσκοτίζονται οι όποιες αποφάσεις και σχεδιασμοί από την επιδίωξη βραχυπρόθεσμων όπως έχει αποδειχθεί από το παρελθόν οικονομικών ωφελημάτων μέσω διαφόρων μορφών επιδοτήσεων. Αναφέρομαι στην είσπραξη του φόρου στο προϊόν (ή taxe parafiscale, ή fee) που έσπευσε να εξαγγείλει η ΔΟΕΠΕΛ.

Η ΕΔΟΕΕ στον αέρα

Το αίτημα της ΔΟΕΠΕΛ επιβεβαίωσε αυτό που ήταν κοινό μυστικό, ότι δηλαδή έχει πάψει ουσιαστικά να υφίσταται και η ΕΔΟΕΕ. Όχι μόνο γιατί οι δραστηριότητές της άρχισαν και τελείωσαν με τα επιδοτούμενα προγράμματα των ΟΕΦ αλλά και γιατί οι οργανώσεις που την συναποτελούσαν έχουν φυλλορροήσει. Δεν πρόκειται μόνο για τις ήδη γνωστές περιπτώσεις των Παντοπωλών, των ΓΕΣΑΣΕ και ΣΥΔΑΣΕ, του ουσιαστικά μη λειτουργούντος ΣΕΛΕ (δηλαδή Διεπαγγελματική χωρίς ελαιοτριβεία…;) και τώρα προστέθηκε και η ΠΕΜΕΤΕ της επιτραπέζιας ελιάς. Συνεπώς το ΥΠΑΑΤ αν θέλει να είναι συνεπές με τον κανονισμό, τη διαφάνεια και την απλή λογική, θα πρέπει να επανεξετάσει και την αναγνώριση της ΕΔΟΕ (Ε). Τα παραπάνω καθιστούν τελείως έωλο και το αίτημα που προωθούν οι ΣΕΒΙΤΕΛ/ΕΣΒΙΤΕ για την καθιέρωση ενός φόρου ανά κιλό ελαιολάδου που φαίνεται ότι γίνεται η νέα μόδα.

Για να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις, μία Διεπαγγελματική δικαιούται να διεκδικήσει και να εισπράξει υπέρ της ένα φόρο που θα επιβληθεί στο προϊόν, σε βάρος των πιο αδύναμων κρίκων της αλυσίδας, δηλαδή των παραγωγών ή/και των καταναλωτών. Αλλά με ορισμένες προϋποθέσεις:

► Πρώτον, ότι έχει πραγματική αντιπροσωπευτικότητα από όλους τους τομείς, ελαιοπαραγωγούς/ελαιοτριβείς/εμπόρους/τυποποιητές,
► Δεύτερον, ότι λειτουργεί υπό καθεστώς διαφάνειας και ουσιαστικού ελέγχου του Υπουργείου και των αρμόδιων Αρχών,
► Ώστε, τρίτον, τα χρήματα αυτά πραγματικά να αξιοποιηθούν υπέρ του προϊόντος,
► Τέταρτον, και το πιο κρίσιμο με βάση την υπάρχουσα εμπειρία, ότι θα περάσει εθελοντικά μια περίοδο «εγκράτειας» χωρίς έξωθεν οικονομικές ενισχύσεις, προγράμματα και επιδοτήσεις. Ιδίως στον τομέα του ελαιολάδου, και λιγότερο της επιτραπέζιας ελιάς, τα ποσά που έχουν «απορροφηθεί» από ανάλογα προγράμματα είναι δυσθεώρητα. Η πορεία του ελληνικού ελαιολάδου δεν δικαιολογεί ότι αυτά τα ποσά αξιοποιήθηκαν, σε αντίθεση με την Ισπανία η οποία επένδυε και δεν κατανάλωνε. Άρα η επίκληση του ισπανικού μοντέλου από τις ελληνικές επαγγελματικές οργανώσεις που πιέζουν για την επιβολή του φόρου/εισφοράς στο προϊόν υπέρ τους δεν είναι καθόλου πειστική.
 

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα και συνεχίζονται οι ίδιες κάκιστες συμπεριφορές και νοοτροπίες της ρεμούλας και της αρπαχτής! Φαίνεται ότι αποτελούν πλέον μέρος του DNA μας με ότι αυτό συνεπάγεται. Με μαθηματικούς υπολογισμούς σε λίγα χρόνια ΚΑΙ η διαχείριση των Έλληνικών ελαιολάδου & έπιτραπέζιας ελιάς θα βρίσκεται στα χέρια funds, δανειστών και άλλων τρίτων, λόγω ανικανότητας να τα διαχειρισθούμε στοιχειωδώς οι ίδιοι…..

  2. Το άρθρο πολύ σωστά τα αναφέρει όλα αυτά και είναι 100% αληθινά ! Το πάρτυ δυστυχώς συνεχίζεται σε όλη την Ελλάδα, εις βάρος των μικρών παραγωγών ποιοτικού ελαιολάδου οι οποίοι φτιάχνουν το όνομα του Ελληνικού ελαιολάδου στο εξωτερικό αλλά βεβαίως δεν έχουν δει ούτε ένα ευρώ από όλα αυτά τον πακτωλό εκατομυρίων ευρώ, και δεν πρόκειται ποτέ να δουν αν δεν γίνει κάτι που θα κινήσει τα νερά που ανενόχλητα λιμνάζουν επί δεκαετίες.