Κυριακή, 17 Οκτωβρίου, 2021

Για τον Μίκη Θεοδωράκη

Μόνο τώρα που έφυγε από τη ζωή συνειδητοποιώ όσο περνούν οι ημέρες πόσο «μεγάλο μέγεθος» υπήρξε ο Μίκης Θεοδωράκης, όχι μόνο για τον ελληνισμό, όπως κι ο Μάνος Χατζηδάκις, αλλά και για τον καθένα της γενιάς μου, που μας συντρόφεψαν τα τελευταία 60 χρόνια.

Μόνο τώρα που έφυγε από τη ζωή συνειδητοποιώ όσο περνούν οι ημέρες πόσο «μεγάλο μέγεθος» υπήρξε ο Μίκης Θεοδωράκης, όχι μόνο για τον ελληνισμό, όπως κι ο Μάνος Χατζηδάκις, αλλά και για τον καθένα της γενιάς μου, που μας συντρόφεψαν τα τελευταία 60 χρόνια.

Στα εφηβικά μας χρόνια ακούγαμε τους γονείς μας με τις παρέες τους να σιγοτραγουδούν ρομαντζάροντας, για το “περιγιάλι το κρυφό”. Η Φάνια κι ο Αρχιμήδης, η Μαρί κι ο Τάκης, η Αντωνία κι ο Κώστας, η Μαρία κι ο Τάκης, η Λίνα κι ο Γιώργος. Οι πιο τολμηροί έπιαναν και το «στρώσε το στρώμα σου για δυό», συναντώντας κάποια βλέμματα σιωπηλής αποδοκιμασίας, γιατί, τί θα πουν τα παιδιά -εμείς δηλαδή- που ψιλοαισθανόμαστε τη μέθεξη των στιγμών, άσχετα αν μετά θα την «κοπανάγαμε» για τα δικά μας ακούσματα, από Animals, Beatles και Rolling Stones μέχρι Adamo και Adriano Calentano, όλα αρμονικά έδεναν και συνυπήρχαν. Στην άλλη άκρη του νησιού ο Νιόνιος γρατζούναγε την κιθάρα του συγκινώντας την Άσπα, που λίγο μεγαλύτερη από εμάς δεν μας καταδεχόταν.

Λίγο αργότερα, πολύ απότομα βρεθήκαμε να έχουμε τη μουσική του Μίκη σαν σημείο αναγνώρισης, υπό το φόβο των χαφιέδων της χούντας. Και τα χρόνια περνούσαν με τη μουσική του Μίκη να μας συντροφεύει, λυρικός στους έρωτές μας, εμψυχωτικός στους αγώνες μας. Και τα χρόνια περνούσαν, αναθεωρώντ