Πόσο απαραίτητος είναι ο Μάκης Βορίδης;

1
Γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη, kathimerini.gr

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε τα ονόματα της κυβέρνησής του όλοι ξαφνιάστηκαν/ξαφνιαστήκαμε με την επιλογή Βορίδη για υπΑΑ&Τ. Έτσι διέψευσε και τις προβλέψεις των Agrenda/ Γιάννη Πανάγου που ως συνήθως είχε αραδιάσει προεκλογικά πλήθος ονομάτων και για μία ακόμη φορά είχε πέσει έξω. Στις συζητήσεις με φίλους και συνεργάτες που επακολούθησαν ήμουν από τους ελάχιστους αισιόδοξους ότι η υπουργία Βορίδη θα ήταν επιτυχημένη. Έλεγα ότι με τα γνωστά του όπλα, της φιλοδοξίας και του δυναμισμού, θα παρουσιάσει θετικό έργο ώστε στον πρώτο ανασχηματισμό «να ξεκολλήσει» από την προτελευταία, 17η, θέση στη σειρά τάξης των Υπουργείων για να ανέβει κάποια σκαλοπάτια. Παρένθεση, το ξέρατε ότι το Υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» (το πρώην Δημοσίας Τάξεως) είναι 4ο πάνω κι από το Εθνικής Άμυνας (5ο) και το Παιδείας (6ο); Αυτή είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα!

Ένα χρόνο αργότερα νοιώθω οικτρά διαψευσμένος αλλά και πανηγυρικά δικαιωμένος. Η μετατροπή από τον Ερντογάν της Αγίας Σοφίας σε τζαμί έδειξε πόσο σοφή ήταν η επιλογή Μητσοτάκη. Γιατί την επόμενη έσπευσε ο υπΑΑ&Τρ, Μάκης Βορίδης, να συνταράξει το πανελλήνιο προτείνοντας ως αντίποινα να μετατρέψουμε το μουσείο Κεμάλ Ατατούρκ, το σπίτι δηλαδή που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σε μουσείο μνήμης γενοκτονίας του ελληνισμού (!). Και μπορεί μεν να πήραν φωτιά τα πενάκια των γελοιογράφων, όμως ας φαντασθούμε τον κύριο Βορίδη σε θέση που μπορεί να επηρεάζει/ λαμβάνει μια τέτοια απόφαση. Την επόμενη ημέρα θα είχαμε καταφέρει να αποξενωθούμε από το κοσμικό, προοδευτικό, φιλοευρωπαϊκό, κεμαλικό κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας (και του στρατού, θυμηθείτε τους 8 αξιωματικούς και όχι μόνο), όπως επίσης θα είχαμε καταφέρει να δείξουμε σε όλη την πολιτισμένη (με ή χωρίς εισαγωγικά) Δύση κι Ανατολή ότι και εμείς οι πολιτισμένοι είμαστε «μία από τα ίδια» με την απολίτιστη και πολεμοχαρή Τουρκία. Άστε, που, όπως λένε και οι ειδικοί, ποτέ δεν ξεκινάς το πρώτο βήμα μιας σύγκρουσης αν δεν έχεις προετοιμάσει τα επόμενα.

 

Αξίζει επίσης να προσέξουμε στο πρωτοσέλιδο της Ελεύθερης Ώρας ότι την ίδια στιγμή που αφήνουμε να καταρρέει το σπίτι του Κωστή Παλαμά, η «πνευματική – εκκλησιαστική ηγεσία» ασχολείται με τον αποκλεισμό της ίδρυσης ενός νόμιμου- γιατί παράνομα υπάρχουν πολλά- τζαμιού στην Αθήνα, ρίχνοντας κι άλλο νερό στο μύλο της μισαλλοδοξίας του Ερντογάν και των ακραίων ισλαμιστών. Ή όχι;

Η σοφία Μητσοτάκη για την επιλογή Βορίδη στο ΥπΑΑ&Τ επίσης φαίνεται από τα ρίγη συγκίνησης αλλά και σαν χρήσιμου καταπραϋντικού στις «πατριωτικές ανησυχίες» ενός ακροατήριου όπως της Ελεύθερης Ώρας. Μία δήλωση Βορίδη υπερκαλύπτει τα συλλαλητήρια, που σε άλλες συνθήκες και εποχές θα είχαν πλημμυρίσει Αθήνα και επαρχία. Καθησυχάζει τα ερωτήματα από τη μυστική διπλωματία υπό την γερμανική αιγίδα. Αντισταθμίζει τις αγωνίες για το γκριζάρισμα του Αιγαίου, την πίεση σε Έβρο και για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, τα 46 χρόνια κατοχής της Κύπρου, την υφαλοκρηπίδα των νησιών, το απομακρυσμένο Καστελλόριζο, τη Λιβύη, τις ΑΟΖ , τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, την περικύκλωση της Κρήτης, το FIR Αθηνών, και τι άλλο ακόμη…

Όσο δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτή την πραγματικότητα και περιοριζόμαστε σε λεονταρισμούς, θα θυμίζουμε το γνωστό ανέκδοτο με τον λαγό και το λιοντάρι. Μ’ έναν Βορίδη ξεχνιέμαι, που έλεγε και η παλιά διαφήμιση των Άρλεκιν.

 

 

Μία και σήμερα ανοίξαμε πολιτική συζήτηση -χρειάζεται που και που- ένα ενδιαφέρον ερώτημα στον κ. Βορίδη θα ήταν όχι για τη γνωστή ιστορία με το τσεκούρι -αυτή ξεγλυστριέται εύκολα- αλλά τι ακριβώς εννοούσε όταν έλεγε «Πιστεύω στην ανάγκη αποδόμησης του κράτους της Μεταπολίτευσης»; ( Καθημερινή, 7/11/2010)

Εγώ προσωπικά έχω διανύσει μια μεγάλη πορεία από την άκρα αριστερά της εποχής 1969-1977 αναζητώντας τη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία. Ο κ. Βορίδης πόσο έχει απομακρυνθεί από τα νεανικά του πιστεύω ως οπαδός του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου, με όλους τους αισθητικούς συμβολισμούς που συνεπάγεται για έναν νέο άνθρωπο, και μάλιστα κολλεγιόπαδιο, μια τέτοια επιλογή, συντροφιά μάλιστα με τον Νίκο Μιχαλολιάκο, μετέπειτα ηγέτη της Χρυσής Αυγής;

Τα υπόλοιπα την άλλη εβδομάδα, καλά να είμαστε.

1 ΣΧΟΛΙΟ