Η υγειονονομική βόμβα Ερντογάν (199 και μία 25ες Μαρτίου, upd)

Όταν στις 2 Μαρτίου έγραφα το παρακάτω άρθρο –199 και μία 25ες Μαρτίου- δεν μπορούσα να φανταστώ την υγειονομική βόμβα κορωνοϊού που μας ετοίμαζε ο Ερντογάν σε περίπτωση που θα είχαμε μια πολιτική ανοικτών συνόρων. Σήμερα η Ελλάδα θα ήταν μια Ιταλία, με τα φορτηγά του στρατού να μεταφέρουν κονβόϋ τα φέρετρα. Μάλλον έτσι εξηγείται και η μεγάλη πίεση που ασκήθηκε στα σύνορα. Ευτυχώς, ο πατριωτισμός και τα σύνορα μας προστάτεψαν, τουλάχιστον από τη μαζική εισαγωγή της επιδημίας. Μένει να αυτοπροστατευθούμε και εντός συνόρων.

199 και μία 25ες Μαρτίου 

Σε 23 ημέρες (γράφτηκε στις 2 Μαρτίου) θα εορτάσουμε την 199η επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Η 200η επέτειος αναμένεται να εορτασθεί με τρόπο λαμπρό, άλλωστε πάντοτε οι αριθμοί και τα σύμβολα έχουν τη δική τους αξία, όμως είναι φέτος, αυτές τις ημέρες που δοκιμάζονται οι αντοχές της χώρας. Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι η Ελλάδα δέχεται μια προμελετημένη, πραγματικά επικίνδυνη και οργανωμένη εξωτερική απειλή ας μην συνεχίσει την ανάγνωση αυτού του άρθρου.

Για την κυβέρνηση

Της σημερινής κυβέρνησης έλαχε ο κλήρος να διαχειριστεί ένα πρόβλημα που – παρά τις όποιες αστοχίες της- δεν το έχει προκαλέσει η ίδια και όλοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα πρόβλημα άλυτο. Αφορά όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη, όπως και πολλά μέρη του πλανήτη, με τις μετακινήσεις πληθυσμών στην Αφρική, στα σύνορα Μεξικού – ΗΠΑ κ.ο.κ. είτε λόγω πολέμων, είτε οικονομικής ανέχειας, είτε οικολογικών καταστροφών.

Αυτό λοιπόν που έχουμε την απαίτηση από τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό, τους Υπουργούς  του και όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα είναι να διαχειριστούν αυτήν την κρίση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ο Μαρκ Τουέην που ήταν αρκετά αριστερός – μέχρι και αντιπρόεδρος κάποιας Αντιιμπεριαλιστικής Ένωσης υπήρξε – είχε πει «Πίστη στην Πατρίδα πάντα. Πίστη στην κυβέρνηση, όταν το αξίζει».  Αυτόν τον απολογισμό ας τον αφήσουμε για αργότερα, με ηρεμία.

Για την «πνευματική ελίτ»

Η πνευματική μας ελίτ, με ό,τι σημαίνει αυτός ο όρος, ήδη έχει καθυστερήσει. Άλλωστε η επιτροπή «Ελλάδα 2021» υπό την Γιάννα Αγγελοπούλου δεν δημιουργήθηκε και επελέγη μόνον για τις λαμπρές τελετές του 2021. Ας αναλογιστούν ότι αν οι εξελίξεις οδηγήσουν σε ήττα και εθνική ταπείνωση φέτος, στην 199η επέτειο, ελάχιστος χώρος πανηγυρισμών θα έχει απομείνει για την 200η επέτειο.

Για την αντιπολίτευση

Ο κ. Τσίπρας, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ας αναλογισθεί την ιδεολογική του μήτρα και ας γράψει και δώσει στη δημοσιότητα μια επιστολή ανάλογη με του Νίκου Ζαχαριάδη. Μα ήταν πλαστή, δημιούργημα του Μανιαδάκη θα πουν οι λεπτολόγοι γνώστες. Ε, και; Με αυτό το πνεύμα δεν ακολούθησε ο ελληνικός λαός το ΟΧΙ του Μεταξά και δεν πήγε  να πολεμήσει σαν σε γιορτή τραγουδώντας της “Αγάπης αίματα” και “Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ”, αναζητώντας “Που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ”, Με το λύχνο του άστρου.

Κι αυτός ο λαός, ή τουλάχιστον ένα πολύ μεγάλο μέρος του δεν συνέχισε γράφοντας το άλλο έπος, της Αντίστασης;

Αν κύριε Τσίπρα ενοχληθούν «τα παιδιά», η ευαίσθητη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, ας διαβάσουν τον ιστορικό λόγο του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία (Οκτώβριος 1944) για να πεισθούν ότι η λέξη «πατρίδα» δεν είναι αποκλειστική ιδιοκτησία κάποιων κακών καπιταλιστών της δεξιάς. Όλοι έχουμε μετοχές σε αυτήν.

Ελπίζω τα ανάλογα  μπορούν να γίνουν εύκολα κατανοητά από την κυρία Γεννηματά και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου».

Για τους «ευαίσθητους» και τα «παιδιά»

Όπως η Πατρίδα ανήκει σε όλους μας – σε όσους την αγαπούν, την υπηρετούν, πληρώνουν φόρους, σέβονται τους νόμους γραπτούς και άγραφους, συμμετέχουν ως ελεύθεροι πολίτες στα κοινά και πολλά άλλα – έτσι και η ευαισθησία απέναντι στους μετανάστες/πρόσφυγες δεν είναι προνόμιο ολίγων, ενώ οι υπόλοιποι είναι… αναίσθητοι.

Για να μπορούμε να είμαστε ευαίσθητοι πρέπει, στην πράξη, να μπορούμε να υπάρχουμε εμείς καταρχήν οι ίδιοι και στη συνέχεια να είμαστε σε θέση να δείξουμε την ευαισθησία μας υποδεχόμενοι και φιλοξενώντας τους μετανάστες / πρόσφυγες ή όσους εξ αυτών αντέχουμε να φιλοξενήσουμε. Όπως δηλαδή στο πλοίο ή στο αεροπλάνο οι οδηγίες λένε ότι σε περίπτωση κινδύνου πρώτα φορούν τα σωσίβια οι ενήλικοι και μετά φροντίζουν να τα φορέσουν και στα ανήλικα προστατευμένα μέλη της οικογένειάς τους. Το αντίστροφο δεν γίνεται.

Αυτό σημαίνει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό για την περίπτωσή μας: ότι ο πρόσφυγας/μετανάστης συμφωνεί και αποδέχεται τους όρους και τους κανόνες που θέτει αυτός που τον φιλοξενεί. Διαφορετικά δεν γίνεται. Οι Έλληνες μετανάστες οπουδήποτε, από τις φάμπρικες της Γερμανίας, τα ορυχεία του Βελγίου, την Αμερική ή την Αυστραλία, δεν διανοήθηκαν ότι πηγαίνοντας δεν θα σεβαστούν τους κανόνες της χώρας υποδοχής. Τα ανάλογα θα ισχύσουν και για όσους αποφασίσουν να μπαρκάρουν σε καράβι, να μπουν σε μια ομάδα για να παίξουν ποδόσφαιρο ή βόλεϊ κ.ο.κ.

 

Ειδική περίπτωση ευαίσθητων είναι τα «παιδιά», τα παιδιά που τις νύχτες γράφουν στους τοίχους για τα «Αδέλφια μας μετανάστες». Και είναι κατ αρχήν δικαιολογημένα.

Γιατί «εμείς», η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου,  -αν και ποτέ δεν υιοθέτησα τον προσδιορισμό – τους μάθαμε μεν το “Imagine there’s no countries” του John και της Yoko, αλλά τόσο επιφανειακά, χωρίς να τους εξηγήσουμε τις θυσίες που συνεπάγεται. Ο Lennon, με όλα τα πλούτη του, το πλήρωσε με τη ζωή του.

Γιατί «εμείς» τους αφήσουμε στα  χέρια του κάθε Μουτζούρη, και δεν εννοώ τον εκλεγμένο Περιφερειάρχη αλλά τον καθηγητή και πρύτανη που είχε αναλάβει την Παιδεία αυτών των παιδιών, και για μια χώρα σαν την Ελλάδα (“δεν έχω άλλο πάρεξ γλώσσα και ελευθερία”), η Παιδεία είναι ό,τι πιο σημαντικό, γνώση για το παρελθόν, ταυτότητα για το παρόν και προορισμός για το μέλλον.

Κι αν δεν τους πείθουν όλα αυτά ας δουν μια οποιαδήποτε φωτογραφία από την πύλη του (αληθινού) Πολυτεχνείου, Τετάρτη – Πέμπτη-Παρασκευή 1973, που περήφανα κυμάτιζε μια τεράστια ελληνική σημαία ως την ώρα που μπήκε το τανκ και την ποδοπάτησε.

Η πραγματικότητα αγαπητά μου παιδιά – επιτρέψτε μου την οικειότητα- είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι όλοι μας νομίζουμε.

Για την Ευρώπη

Για μια ακόμη φορά στην Ιστορία η Ευρώπη δείχνει το διπλό της πρόσωπο. Οι αξίες του πολιτισμού της αλλά και τα συμφέροντά της. Αν η Γερμανία υπερασπίζεται σήμερα στις ευρωπαϊκές συνόδους τα συμφέροντα της Τουρκίας δεν είναι περίεργο. Υπάρχει μια βαθειά ριζωμένη διπλωματία, πολύ πριν από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, υπάρχουν οι επενδύσεις της Volkswagen, και όχι μόνο, υπάρχουν τα εκατομμύρια Τούρκοι μετανάστες στο γερμανικό έδαφος, που απειλούν να πολλαπλασιαστούν ανεξέλεγκτα.

Κι εμείς; Ξέρω γώ; Δεν είμαι ούτε Πρωθυπουργός, ούτε ΥΠΕΞ. Ας κρατήσουμε τις ευρωπαϊκές αξίες μας -άλλωστε σε μεγάλο βαθμό από εδώ ξεκίνησαν- ας μην δίνουμε δικαιώματα -άλλο πράγμα η υπεράσπιση της πατρίδας κι άλλο ο ρατσισμός και ο εθνικισμός- ας μην αφήσουμε τη διχόνοια να παρεισφρήσει ανάμεσά μας. Ας θυμηθούμε το 1823 με τον Κολοκοτρώνη στη φυλακή και τον Ιμπραήμ να ερημώνει την Πελοπόννησο. Κι αν μείνουμε ενωμένοι και πιστοί στις αξίες μας τότε θα αναγκάσουμε τους σημερινούς Φιλέλληνες να στοιχηθούν δίπλα μας, μαζί μας.

Υστερόγραφο: Πάμε Αλεξανδρούπολη;

Πρωτοπήγα το 1978 γιατί ήμουν ο μόνος που τελειώνοντας το Κέντρο Εκπαίδευσης ζήτησα μετάθεση για εκεί. Και δεν το μετάνιωσα. Ξαναπεράσαμε το 2000 με τις μοτοσυκλέτες του μεγάλου οδοιπορικού “Οι Δρόμοι της Ελιάς” γύρω από τη Μεσόγειο. Το 2003 είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία με τον τοπικό Συνεταιρισμό στο πλαίσιο του προγράμματος της Ελαιουργικής για τους ΟΕΦ. Αργότερα, το 2015, η νεοεκλεγείσα ηγεσία για λόγους που ποτέ δεν κατάλαβα από 70 προγράμματα ΟΕΦ το μόνο που έκοψε -ή μάλλον τους εξανάγκασαν να παραιτηθούν μιά και δεν υπήρχε κανείς λόγος απόρριψης- ήταν το πρόγραμμα του Συνεταιρισμού Αλεξανδρούπολης – Σαμοθράκης. Γνώρισα τους καλούς ανθρώπους της οικογένειας του Αργύρη και της Νίκης Κελίδη με το υπέροχο λάδι τους, του μυθικού Κύκλωπα. Και σήμερα;

Σήμερα δηλώνω διαθεσιμότητα. Την πεθύμησα την Αλεξανδρούπολη και πάω σαν γραφιάς στην ΧΙΙ.

(CHE FECE …. IL GRAN RIFIUTO, που έγραφε και ο Αλεξανδρινός του Ελληνισμού).