Μύθος η υπερεντατική φύτευση ελαιώνων και οι μεγαλοπαραγωγοί στη Jaén! (σχολιασμένο)

1

Την κυριαρχία των παραδοσιακών ελαιώνων στην επαρχία της Jaén σε ποσοστό 80,3 % αποκαλύπτει έρευνα στο πλαίσιο διδακτορικού προγράμματος του Πανεπιστημίου της Jaén. Αντιθέτως, οι υπερεντατικές εκμεταλλεύσεις δεν ξεπερνούν το 0,6% και μαζί με τις εντατικές (19,1%) συνθέτουν το εναπομένον 19,7% του συνόλου των ελαιώνων της ισπανικής επαρχίας.

Πάντως, για το 41% των συνολικά 471.298 εκταρίων (1 εκτάριο=10 στρέμ) παραδοσιακών ελαιώνων η διαδικασία εκσυγχρονισμού και ακολούθως η βελτίωση αποδοτικότητας και ανταγωνιστικότητάς τους θα ήταν σχετικά εύκολη, καθώς διαθέτουν γνωρίσματα που το επιτρέπουν (αρδευόμενες ελαιοκαλλιέργειες, με κλίση μικρότερη του 20%).

Επίσης η έρευνα καταρρίπτει και μια άλλη διαδεδομένη άποψη για μεγάλες ελαιοκομικές εκμεταλλεύσεις. Πράγματι, μόνο τα 52.000 εκτάρια (11%) αντιστοιχούν σε σχετικά μεγάλες εκμεταλλεύσεις με έκταση ίση ή μεγαλύτερη των 10 εκταρίων εκάστη. Το γεγονός αυτό δυσκολεύει τον εκσυγχρονισμό της μεγάλης πλειοψηφίας των ελαιώνων της Χαέν. Πάντως, ακόμη κι έτσι, ένας απλός εκσυγχρονισμός αυτών των 52.000 εκταρίων θα μπορούσε να αυξήσει τα καθαρά κέρδη κατά περίπου 200 εκ. €, δημιουργώντας παράλληλα έως και 20.000 θέσεις απασχόλησης.

Τα πραγματικά αυτά δεδομένα της Χαέν -του επίκεντρου δηλαδή της ισπανικής (35-40%) άρα και της παγκόσμιας παραγωγής- έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και για την ελληνική τους ανάγνωση. Ας μην ξεχνάμε ότι στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν κατεβλήθησαν πολλές προσπάθειες από ανώτατα συνεταιριστικά στελέχη σε Λακωνία και Αιτωλοακαρνανία, όπως και από “ειδικούς” επιστήμονες γεωπόνους να διαδοθεί στη χώρα μας το μοντέλο της υπέρπυκνης φύτευσης αντικαθιστώντας τις παραδοσιακές ελληνικές ποικιλίες με ισπανικές,  εισάγοντας και όλο τον σχετικό πανάκριβο εξοπλισμό για τη μηχανική συγκομιδή.

Ένα άλλο ενδιαφέρον εύρημα, που επίσης καταρρίπτει διαδεδομένους στη χώρα μας μύθους, αφορά στο σχετικά μικρό -όπως αποδεικνύεται- μέσο  μέγεθος των ισπανικών εκμεταλλεύσεων. Άρα δεν φταίει, ή τουλάχιστον δεν αποτελεί το κύριο πρόβλημα για την ελαϊκή οικονομία και πολιτική “ο μικρός και πολυτεμαχισμένος κλήρος” αλλά άλλα πράγματα.

Βλέπε περισσότερα στην Εγκυκλοπαίδεια Ελαιοκομίας, στο κεφάλαιο για την Ισπανία της κας Δήμητρας Αλιέως (σελ 596-608) και Προτάσεις ελαϊκής πολιτικής (Βασίλης Ζαμπούνης, σελ 645-679).

 

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Απο την δεκαετία του ‘50 οι γκουρού του μάρκετινγκ προσδιόρισαν τις πρακτικές στρατηγικής στην επιχειρηματικότητα. Η διαφοροποίηση αποτελεί αναμφισβήτητα την βέλτιστη πρακτική στην περίπτωση της Ελληνικής ελαιοκαλλιέργειας με σκοπό την ενίσχυση της και την επιβίωση της σε βάθος χρόνου. Πως άλλωστε θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον μεγαλύτερο σε όγκο παραγωγό και εξαγωγέα ελαιολάδου του πλανήτη με 1.5-1.8 εκ.τόνους/έτος όταν εμείς παράγουμε 250-320 χιλ.τόνους με εσωτερική κατανάλωση 50-60 χιλ.τονους;
    Μονόδρομος κατά την άποψη μου η συγκέντρωση μας στην καλλιέργεια των εξαιρετικών Ελληνικών ποικιλιών μας και την ποιότητα σε ελαιόλαδο και βρώσιμη ελιά, που δεν μας λείπουν….άλλου πρέπει να αναζητηθούν οι πρακτικές ανάδειξης και προώθησης τους που αποτελούν κλειδί για προκοπή στα πλαίσια του διεθνούς ανταγωνισμού.