Εγκρίθηκαν οι +35χιλ τν Τυνησίας

0

Η ολομέλεια του Ευρωκοινοβούλιου ενέκρινε σήμερα την πρόταση της Κομισιόν γιά αύξηση του ορίου των αδασμολόγητων εισαγωγών ελαιολάδου από την Τυνησία. Η αύξηση αφορά 35.000 τόνους ετήσιων αδασμολόγητων εισαγωγών, επιπλέον του ορίου των 56.700 τόνων που ήδη ισχύουν. Η απόφαση αυτή αφορά μόνο στα έτη 2016 και 2017, δηλαδή πρόκειται -θεωρητικά- για επιπλέον 35.000 χ 2 = 70.000 τόνους, αν και γιά το 2016 τα δεδομένα των αγορών αποκλείουν να υπάρξει ζήτηση ώστε να γίνει χρήση αυτού του ορίου.

image

Η πρόταση της Κομισιόν και η απόφαση του Ευρωκοινοβούλιου βασίστηκαν στις τρομοκρατικές επιθέσεις που έχει δεχθεί ηΤυνησία από τους φανατικούς ισλαμιστές κατά τη διάρκεια του 2015 και οι οποίες έχουν καταφέρει ένα τεράστιο πλήγμα στον τουρισμό, τον ένα από τους δύο πυλώνες των εσόδων και της οικονομικής ζωής της χώρας. Ο δεύτερος πυλώνας είναι το ελαιόλαδο, το οποίο καλύπτει το 50% της αξίας των εξαγωγών της. Η Τυνησία μετά την "αραβική άνοιξη" έχει υιοθετήσει τον δημοκρατικό τύπο πολιτεύματος, το οποίο αποτελεί "κάρφος εις τον οφθαλμό" των τζιχαντιστών. 

Πάντως, η πρόταση της Κομισιόν είχε συναντήσει σοβαρές αντιδράσεις στις ελαιοπαραγωγές χώρες της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία). Γιαυτό και το Ευρωκοινοβούλιο έθεσε σήμερα σαν προϋπόθεση να γίνει μια ενδιάμεση επανεκτίμηση των επιπτώσεων στο εισόδημα των ευρωπαίων ελαιπαραγωγών από την τυχόν αύξηση των τυνησιακών εισαγωγών.

Απέναντι στον σάλο που είχε ξεσηκωθεί, μία από τις ελάχιστες, και ίσως η μόνη στην Ελλάδα φωνή που δεν υιοθέτησε την "αντιτυνησιακή ρητορεία" ήταν από το olivenews.gr, το οποίο με αντικειμενικότητα και ψυχραιμία ενημέρωσε ότι:

1) Το πλαφόν των 35.000 τόνων ετησίως σπανίως εξαντλείται, είτε γιατί η παραγωγή της Τυνησίας δεν περισσεύει γιά τόσο μεγάλες εξαγωγές, είτε/και γιατί η Ιταλία και η Ισπανία δεν χρειάζονται να εισάγουν τόσο μεγάλες ποσότητες. Η περυσινή χρονιά 2014/15 ήταν μια από τις σπάνιες εξαιρέσεις όπου συνέπεσε η παραγωγή ρεκόρ της Τυνησίας (330.000 τν), με τη μειωμένη της Ισπανίας (835.000 τν) και την καταστροφική της Ιταλίας (<150.000 τν.)

image

2) Οι επιπρόσθετοι 35.000 τόνοι αποτελούν μιά συμβολική χειρονομία για καθαρά πολιτικούς λόγους προς την Τυνησία. Στην πραγματικότητα το όριο που υπάρχει των 56.700 τόνων φθάνει (και περισσεύει) γιατί υπάρχει ο μηχανισμός της ΤΡΑ. Σύμφωνα με αυτόν μία χώρα της ΕΕ μπορεί να εισάγει από 3η χώρα όσο ελαιόλαδο θέλει επιπλέον του πλαφόν, με την προϋπόθεση ότι αυτή την ποσότητα θα την "επεξεργαστεί" και θα την επανεξάγει σε άλλη 3η χώρα. Έτσι π.χ. η Ιταλία ή η Ισπανία εισάγουν από την Τυνησία οποιαδήποτε ποσότητα άνευ ορίου, είτε λαμπάντε για ραφινάρισμα, είτε και (έξτρα) παρθένου για απλή εμφιάλωση, με ή χωρίς ανάμιξη, προκειμένου να το επανεξάγουν στις ΗΠΑ ή αλλού.(Η Ελλάδα έχει επιτύχει εξαίρεση για να προστατεύσει το εισόδημα των ελαιοπαραγωγών της, αν και η ΕΔΟΕΕ είχε ζητήσει την εφαρμογή της ΤΡΑ).
Να σημειωθεί ότι την 2012/13 οι εισαγωγές της ΕΕ ανήλθαν στους 111.400 τόνους και την 2014/15 στους 145.200 τν χωρίς να πληρωθούν δασμοί, ακριβώς επειδή εκμεταλλεύονται το μηχανισμό της ΤΡΑ. 
Υπάρχει μάλιστα και η άποψη ότι αυτή η παραχώρηση της ΕΕ για το ελαιόλαδο δεν είναι τόσο "συμβολική", καθώς θα έχει σαν αντάλλαγμα την πρόσβαση ευρωπαϊκών προϊόντων στην Τυνησία.

3) Η πτώση της τιμής του ελαιολάδου τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο 2015 ήταν τελείως άσχετη με την πρόταση της Κομισιόν για τις τυνησιακές εισαγωγές. Οφειλόταν αποκλειστικά στο ότι μετά τη μειωμένη παραγωγή της 2014/15 που ανέβασε τις τιμές, η παραγωγή της 2015/16 επανήλθε (σε Ισπανία και Ιταλία) σε φυσιολογικά επίπεδα.

4) Ειδικά γιά όσους στην Ελλάδα ανησύχησαν, ας αναλογιστούν ότι η τιμή του τυνησιακού ελαιολάδου έχει φθάσει να είναι υψηλότερη από του αντίστοιχου ελληνικού. Και μάλιστα παρά το χαμηλότερο κόστος παραγωγής, πράγμα που σημαίνει ακόμη υψηλότερο εισόδημα για τους Τυνήσιους. Άρα όσοι δεν κινδυνεύουμε από τις τυνησιακές εισαγωγές και το ενδιαφέρον όλων πρέπει να στραφεί _έμπρακτα_ πώς θα ανυψωθούν οι τιμές και το εισόδημα των Ελλήνων ελαιοπαραγωγών.

 Για τους παραπάνω λόγους είχα χαρακτηρίσει τις αντιδράσεις ευρωπαίων πολιτικών, συνδικαλιστών και δημοσιογράφων σαν υποκριτικές, με μεγάλη δόση άγνοιας και άνευ αντικειμένου γιά τα πραγματικά συμφέροντα των ευρωπαίων ελαιοπαραγωγών. Υπάρχει επίσης ένα θέμα ανθρωπισμού αλλά και πολιτικού ρεαλισμού, αρκεί να δούμε υπό το φώς των εξελίξεων τι θα συμβεί στην Γηραιά Ήπειρο αν στο κύμα προσφύγων της ανατολικής Μεσογείου προστεθεί και ενισχυθεί ένα δεύτερο από τις χώρες της βόρειας Αφρικής όπως η Τυνησία.