Το ψάρι των 100 εκατομμυρίων ευρώ και το ελληνικό ελαιόλαδο

Προσπάθησα να παρακολουθήσω τα όσα πρόσφατα ελέχθησαν στην ελληνική Βουλή για το ζήτημα του ελαιολάδου.

Δεν κατάλαβα γιατί “διασταύρωσαν τα ξίφη τους” και γιατί δεν ένωσαν τις δυνάμεις τους να βρουν τις καλύτερες εφικτές λύσεις για το “εθνικό μας προϊόν”, όπως αυτές τις ημέρες κάνουν οι Ισπανοί.

Δεν γνωρίζω αν υπήρξαν, τι έγιναν κάποια 60 ή και 100 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο τομέας του ελαιολάδου έχει απορροφήσει από την ΚΑΠ περί τα 26 δις ευρώ (σε σταθερές τιμές 2009), μόνο από τον Α΄ Πυλώνα, χωρίς να υπολογίζουμε τον Β’ Πυλώνα (βλ. Εγκυκλοπαίδεια Ελαιοκομίας: Το Ελαιόλαδο, σελ. 530, 544). Και ότι από αυτό το ιλιγγιώδες ποσό όχι μόνο ελάχιστα αξιοποιήθηκε αλλά και ότι σε μεγάλο βαθμό έχει κάνει μια ανεπανόρθωτη ζημιά καλλιεργώντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό και απονεκρώνοντας τον παραγωγικό ιστό και το εμπορικό δαιμόνιο. Άρα τα 100 εκατ. ευρώ που προχθές συζητούσε η Ελληνική Βουλή είναι μια σταγόνα στον ωκεανό των 26 δις. ευρώ.

Οι αρχαίοι Κινέζοι είχαν μια σοφή παροιμία. Αντί να χαρίσεις σε κάποιον ένα ψάρι, καλύτερα να του μάθεις να ψαρεύει.