Ο σοσιαλιστής υπουργός και η αμήχανη αντιπολίτευση

Όλα αυτά τα χρόνια, είτε ως κυβερνήσεις, είτε ως αντιπολιτεύσεις, η αγροτική τους πολιτική αρχίζει και εξαντλείται στο μοίρασμα των κοινοτικών επιδοτήσεων. Φυσικά, υπάρχουν στα συρτάρια όλων, και αναλύσεις και προτάσεις, μόνο που μένουν βαθειά καταχωνιασμένες γιατί έχουν ένα βασικό ελάττωμα: δεν αποδίδουν άμεσα σε ψήφους

0

Ήρθε λοιπόν η ώρα να μοιράσει το ΥπΑΑΤ τα 126 εκ. της κορωνοϊο-επιδότησης, ενώ ακολουθούν και τα 13 εκ. της Ιανο-επιδότησης για τις Καλαμών (Περί αποζημιώσεων των ελαιοπαραγωγών, 23/10/2010).

Χύθηκε πολλή μελάνη, ή μάλλον, δούλεψαν εντατικά τα πληκτρολόγια για να περιγράψουν λεπτομερώς τις σχετικές διαδικασίες. Στην πιο κρίσιμη στιγμή ο μηχανισμός των ΥπΑΑΤ/ΟΠΕΚΕΠΕ ρετάρισε αφήνοντας κάποιες ποικιλίες απ’ έξω. Μάλιστα, εξαιρούσε τη Λέσβο και το υπόλοιπο Αιγαίο λόγω Κολοβής και Αδραμυττινής. Αν έμενε εκεί το πράγμα θα επρόκειτο περί τεράστιας αδικίας γιατί αν κάποιοι φέτος δικαιούνται επιδότησης είναι πράγματι οι ελαιοπαραγωγοί αυτών των νησιών. Η Λέσβος π.χ. από 10-15 χιλ. τόνους συνήθως, φέτος έχει πέσει στους 2-3 χιλ. τόνους. Φυσικά, δεν φταίει ο κορωνοϊός αλλά ο συνδυασμός καύσωνα Μαΐου, ανεπαρκούς δακοκτονίας και παρατεταμένης ξηρασίας. Όμως, δεν παύει, έστω και με αυτό το πρόσχημα να πρέπει να αποζημιωθούν οι ακρίτες νησιώτες. Άλλωστε υπήρξαν υποψίες ακόμη και για ελαιοκομικό γκριζάρισμα του ΒΑ Αιγαίου υπέρ Ερντογάν.

Το ζήτημα, λοιπόν, πολιτικοποιήθηκε και άρχισαν οι καταγγελίες. Οπότε επενέβη – όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο- αμέσως ο αρμόδιος υπουργός, Μάκης Βορίδης, και το έλυσε, εντάσσοντάς ως ελαιοποιήσιμες ή διπλής κατεύθυνσης τις ποικιλίες που είχαν «ξεχαστεί» ή χαρακτηριστεί σαν «καλλωπιστικά φυτά» (!!!). Σιγά μην άφηνε τις τεχνικο-γραφειοκρατικο-υπηρεσιακές ασυνεννοησίες να του χαλάσουν τη μεγάλη πολιτική νίκη των 126 εκ. €.

Τα γράφω όλα αυτά γιατί θέλω να επισημάνω την ουσία του πράγματος, που, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται όχι στην αποτελεσματικότητα του μηχανισμού για τη διανομή της Ιανο-κορωνοϊο-επιδότησης, αλλά στον ίδιο το στόχο της.

Όπως επανειλημμένα έγραψα είναι κρίμα κι αμαρτία να «σπαταλάμε» 140 εκ. € σε καταναλωτικού χαρακτήρα επιδοτήσεις κι όχι σε επενδύσεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν την ελληνική ελαιοκομία (140 εκατομμύρια, πάρε κόσμε επιδοτήσεις, 17/11/2020).

Προσέξτε λοιπόν τα αξιοπερίεργα. Ο κ. Βορίδης, υπουργός μιας κυβέρνησης που μόνο σοσιαλιστική δεν μπορείς να την πεις, βγαίνει κι εφαρμόζει ένα κατ’ εξοχήν «σοσιαλιστικό» μέτρο. Παίρνει λεφτά (140 εκ. €) από τους λίγους (τον εξής ένα, την Ε.Ε) για να τα μοιράσει οριζόντια στους πολλούς, στους πάρα πολλούς χιλιάδες ελαιοπαραγωγούς. Ούτε το παλιό ΠΑΣΟΚ στα καλύτερά του δεν τα κατάφερνε τόσο καλά… Κι έτσι, λοιπόν, όχι μόνο εκτονώνει την πολιτική πίεση που άρχιζε να υπάρχει, όχι μόνο παίρνει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά αφήνει και την αντιπολίτευση (μείζων, ελάσσων και παρα-ελάσσων) σε πλήρη αμηχανία. (Η συζήτηση Σαρακιώτη-Βορίδη για τις Καλαμών και το δημοσκοπικό χάσμα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, 5/11/20)

Όλα αυτά τα χρόνια, είτε ως κυβερνήσεις, είτε ως αντιπολιτεύσεις, η αγροτική τους πολιτική αρχίζει και εξαντλείται στο μοίρασμα των κοινοτικών επιδοτήσεων. Φυσικά, υπάρχουν στα συρτάρια όλων, και αναλύσεις και προτάσεις μόνο που μένουν βαθειά καταχωνιασμένες γιατί έχουν ένα βασικό ελάττωμα: δεν αποδίδουν άμεσα σε ψήφους, άσε που μπορεί να έχουν ακόμη και πολιτικό κόστος. Οπότε, ας μένουν στην κατάψυξη μέχρι να λήξει η θητεία του κάθε υπουργού, και βλέπουμε, δηλαδή, δεν βλέπουμε φως στο σκοτάδι του τούνελ της ελαϊκής μας πολιτικής.