Διευκρινήσεις και ενδιαφέρουσες επισημάνσεις για τον φτωχό Έλληνα ελαιοπαραγωγό

0
Ένας παππούς αναμετρά τη φτωχική σοδειά του (ΦΩΤΟ: Βασίλης Ζαμπούνης)

Κατ’ αρχήν μια απαραίτητη διόρθωση, ο Έλληνας ελαιοπαραγωγός δεν είναι ο πιο φτωχός της Μεσογείου αλλά της Ευρώπης. Mea culpa, δικό μου λάθος. Προφανώς ο Αιγύπτιος ή ο Τυνήσιος κ.λπ. είναι πιο φτωχός από τον Έλληνα αν και θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη:

-Με εξαίρεση την Αλγερία, τη Λιβύη, την Παλαιστίνη και τη Συρία, που οι ελαιοπαραγωγοί βρίσκονται σε έκτακτα καθεστώτα ή ακόμη και σε εμπόλεμες ζώνες, οι υπόλοιπες χώρες της Βόρειας Αφρικής /Ν.Α Μεσογείου, δηλαδή κυρίως το Μαρόκο, η Τυνησία, η Αίγυπτος και Τουρκία αναπτύσσονται ραγδαία. Πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες υπάρχουν στην «Εγκυκλοπαίδεια Ελαιοκομίας, το Ελαιόλαδο» σελίδες 619-637, στο κεφάλαιο 36, Ελαϊκές Πολιτικές χωρών της Μεσογείου, της κυρίας Δήμητρας Αλιέως.

– Η Τυνησία π.χ. εξάγει στις ΗΠΑ 4 φορές περισσότερο ελαιόλαδο από την Ελλάδα, αυξάνει σταθερά την παραγωγή της και πέρυσι (2019/20) πλησίασε τους 400.000 τόνους,

– Για το Μαρόκο γράψαμε χθες,

– Η Αίγυπτος αναπτύσσεται με μαζικές φυτεύσεις γύρω από τον Νείλο δίνοντας έμφαση σε αυτές που εμείς ονομάσαμε Kalamata olives,

– Η Τουρκία έχει βάλει στόχο την 2η παγκόσμια θέση πίσω από την Ισπανία και δεν πρόκειται καθόλου για αστείο…

Όλες αυτές οι χώρες έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά:

– Ολοκληρωμένη αγροτική/ελαϊκή πολιτική που κινείται με σχέδιο και στρατηγική,

– Καλή συνεργασία της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των παραγωγών, συνεταιρισμών, εμπόρων, βιομηχάνων, οι οποίοι συνεργάζονται και μεταξύ τους,

– Διαδεδομένο και αποτελεσματικό σύστημα Γεωργικών Εφαρμογών (Agricultural Extension) για την παροχή συμβουλών στους αγρότες. Παράλληλα υπάρχουν εξειδικευμένα Ινστιτούτα, Σχολές, που ασχολούνται με όλα τα στάδια της ελαιοκομίας σε θέματα γεωπονικά, χημικά κ.λπ.

– Αντίξοες κλιματολογικές συνθήκες σχεδόν ερήμου,

– Δεν διαθέτουν τη μακραίωνη κληρονομιά όπως η ελαιοκομία στη χώρα μας,

– Έντονη εξωστρέφεια και πολύ καλές σχέσεις με το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιοκομίας (IOC) όπου κατέχουν ηγετικές θέσεις,

-Τέλος αξίζει να επισημάνουμε ότι αυτές οι χώρες ΔΕΝ ανήκουν στην ΕΕ, ΔΕΝ έχουν απολαύσει τον πακτωλό επιδοτήσεων της ΚΑΠ όπως η π.χ. η χώρα μας (περί τα 40 δις € από το 1981).

– Ίσως για αυτούς τους παραπάνω λόγους διαχειρίζονται και ξοδεύουν τους πολύτιμους πόρους, φυσικούς και οικονομικούς, που διαθέτουν με μεγάλη περίσκεψη, προσοχή και αποτελεσματικότητα.

(φωτογραφία, του Βασίλη Ζαμπούνη: ένας ελαιοπαραγωγός στη Λέσβο)