140 εκατομμύρια, πάρε κόσμε επιδοτήσεις

Αν λοιπόν είχαμε 140 εκ. € για ξόδεμα οι παραπάνω δράσεις θα «έπιαναν τόπο» εξασφαλίζοντας αειφόρο ανάπτυξη όλου του τομέα προς όφελος όλων όσων μετέχουν στην αγροδιατροφική αλυσίδα αξίας (value chain) αλλά και στην εθνική οικονομία, το τραπεζικό σύστημα κ.ο.κ

0

140 εκατομμύρια, πάρε κόσμε επιδοτήσεις

Με αφορμή τα 126 εκ. € που θα πάρουν ενίσχυση οι παραγωγοί ελαιολάδου και τα 13 εκ. € περίπου οι παραγωγοί ελιάς καλαμών, θα μου επιτρέψετε να καταθέσω κάποιες σκέψεις. Ίσως δυσαρεστήσουν κάποιους, προτιμώ όμως να είμαι χρήσιμος παρά αρεστός.

Επενδύσεις ή κατανάλωση, ένα ψάρι ή το ψάρεμα;

Έχω γράψει τουλάχιστον 7 φορές*** ότι το ελαιόλαδο και οι επιτραπέζιες ελιές δεν χρειάζονται «λεφτά» αλλά όραμα, πολιτική και ανθρώπους. Άλλωστε έχουν απορροφήσει από την ΚΑΠ τουλάχιστον 40 δις € οπότε τα όσα λίγα σημερινά εκατομμύρια θα πάνε κι αυτά στον πίθο των Δαναΐδων, αν δεν έχουμε δικλείδες ελέγχου και αξιοποίησής τους.

Άρα, προτεραιότητα δεν θάπρεπε να έχουν τα «λεφτά» για κατανάλωση αλλά για επενδύσεις. Κι όπως έχω ξαναπεί «Κάλλιο να μάθεις κάποιον να ψαρεύει από το να του χαρίσεις ένα ψάρι».

Αυτό δεν αποκλείει κάποιες καθαρά κοινωνικού χαρακτήρα ενισχύσεις σε όσους περνούν μια πραγματικά δύσκολη περίοδο οικονομικής επιβίωσης.

Με αριθμούς

Μιλάμε, λοιπόν, για ένα κονδύλι περί τα 140 εκ. €, τα οποία με σωστά στοχευμένες δράσεις θα μπορούσε να αναμορφώσει την ελληνική ελαιοκομία (λάδι και ελιές).

Ας σημειώσουμε κατ’ αρχήν ότι ισοδυναμούν με 4 προγράμματα ΟΕΦ, μιας ολόκληρης 12ετίας.

Τι θα κάναμε;

Θα βάζαμε κατ’ αρχήν ένα κόφτη σε ορισμένες δράσεις παροχής υπηρεσιών ή τουλάχιστον με κάποια αντικειμενικά κριτήρια θα πρέπει να επιβεβαιώνεται η σωστή αξιοποίησή τους.

Τι θα μπορούσε και θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί;

– Νέες φυτεύσεις, ανανέωση του φυτικού κεφαλαίου.

– Εκσυγχρονισμός των ελαιοτριβείων με συγκεκριμένο εξοπλισμό (π.χ.  κοινή-συνεχής άλεση, ανανέωση ελαιουργικών μηχανημάτων, τυποποίηση 5λιτρου κ.α.)

– Εκσυγχρονισμός και ίδρυση δημοπρατηρίων, μονάδων παραλαβής επιτραπέζιας ελιάς με σύγχρονες δεξαμενές και εξοπλισμό, που εξασφαλίζουν καλή συντήρηση και υψηλή ποιότητα.

– Ένα γενναίο ποσό (θα αρκούσαν ακόμη και 30 – 40 εκ.) στις 100-150 πιο δραστήριες (αποδεδειγμένα βάσει των πωλήσεών τους και των εξαγωγών τους) επιχειρήσεις τυποποίησης/συσκευασίας, ελαιολάδου ή/και επιτραπέζιας ελιάς, που έχουν να επιδείξουν ένα υψηλό σκορ με κριτήρια όπως καινοτομία, επίπεδο μόρφωσης, ηλικία, συλλογικότητα, καθετοποίηση, business plan, κλπ.

– Επιδοτούμενα σεμινάρια ελαιοκομίας σε 3-4 κέντρα, εννιάμηνης διάρκειας, με εφ’ όλης της ύλης περιεχόμενο (από καλλιέργεια έως το επιχειρείν),

-Προώθηση της εγχώριας κατανάλωσης ελαιολάδου, πυρηνελαίου, επιτραπέζιας ελιάς,

– Και, τελευταίο και πιο σημαντικό, με μηδενικό χρηματικό κόστος η σύσταση του Συμβουλίου Ελαιοκομικής Πολιτικής.

Αν λοιπόν είχαμε 140 εκ. € για ξόδεμα οι παραπάνω δράσεις θα «έπιαναν τόπο» εξασφαλίζοντας αειφόρο ανάπτυξη όλου του τομέα προς όφελος όλων όσων μετέχουν στην αγροδιατροφική αλυσίδα αξίας (value chain) αλλά και στην εθνική οικονομία, το τραπεζικό σύστημα κ.ο.κ

Όταν το πολιτικό κόστος αποφασίζει

Ο σημερινός υπουργός ΑΑ & Τρ συνεχίζει την παράδοση απραξίας των προκατόχων του. Να μου πείτε, αν είναι να παίρνει αποφάσεις όπως το Kalamata olives που χαντάκωσε το ΠΟΠ/ΠΓΕ ελιάς Καλαμάτας τότε καλύτερη η απραξία. Εν πάσει περιπτώσει, μετά από 1,5 έτος, ο κ. Βορίδης, έμπειρος αν μη τι άλλο πολιτικός, διαισθάνθηκε την πολιτική πίεση που διογκώνεται απειλώντας τις υψηλές πολιτικές του φιλοδοξίες, οπότε απλούστερος τρόπος εκτόνωσης ήταν ένα κονδύλι χρηματοδοτήσεων από την ΕΕ. Έστω και σαν μια μικρή ελεημοσύνη, εμβαλωματική, χωρίς να λύνει κανένα πρόβλημα, ούτε να θεραπεύει τις μόνιμες βαθειές δυσλειτουργίες του τομέα, ωστόσο σ ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς, χρήσιμη είναι.

Εξ ‘άλλου και η αντιπολίτευση κινείται σε ανάλογο μήκος κύματος, καταναλωτικών παροχών αλλάζοντας το ένδυμα της αιτιολογίας (de minimis κλπ).

Για να μην αδικήσουμε κανένα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κατά καιρούς «σκάει μύτη» κάποια σοβαρή μελέτη (πρόταση), μόνο που κι αυτές πάνε χαμένες γιατί δεν υπάρχει καν ένα σοβαρό όργανο να τις υποδεχθεί, αξιολογήσει, προωθήσει πολιτικά. Να π.χ. μια δουλειά που θάπρεπε να κάνει το Συμβούλιο Ελαιοκομικής Πολιτικής.

Επίσης, να πούμε ψιθυριστά μην μας ακούσουν οι «κουτόφραγκοι» (που φυσικά τα ξέρουν, αλλά θέλουν και παριστάνουν ότι δήθεν δεν ξέρουν) ότι οι αιτιολογίες αυτών των χρηματοδοτήσεων με 140 εκ. είναι έωλες.

Ο κορωνοϊός έβλαψε ορισμένες πολύ συγκεκριμένες επιχειρήσεις που εφοδίαζαν τον κλάδο της μαζικής εστίασης (HO.RE.CA). Ωστόσο, να λάβουμε υπ’ όψη ότι η Ισπανία αν και χτυπήθηκε πολύ σκληρότερα από εμάς (συν επιπλέον το 25% των δασμών που επέβαλαν οι ΗΠΑ στις ελιές και στα λάδια της) κατάφερε αυξάνοντας την οικιακή κατανάλωση (συν τις εξαγωγές σε άλλες χώρες) να αντισταθμίσει τις απώλειες. Η Ελλάδα;

Ο δε Ιανός, όχι μόνο δεν έβλαψε την ελαιοκαλλιέργεια, αλλά, αντιθέτως έφερε πολλές χρήσιμες βροχές σε περιοχές που είχαν κυριολεκτικά στεγνώσει επί μήνες.

Αυτά ψιθυριστά, για τους «κουτόφραγκους». Εμείς να δούμε τι θα κάνουμε για τα «εθνικά μας προϊόντα».

*** Κενό πολιτικής, κρίση στην αγορά της ελληνικής επιτραπέζιας ελιάς, χάος στα Καλαμών

Έκτακτη ενίσχυση, ύψους 126,3 εκατ. €, για τους ελαιοπαραγωγούς

Περί αποζημιώσεων των ελαιοπαραγωγών

Σε δυναμική στήριξη του ελληνικού ελαιολάδου με 126 εκατ. ευρώ προχωρά ο ΥπΑΑΤ, Μάκης Βορίδης

Το ψάρι των 100 εκατομμυρίων ευρώ και το ελληνικό ελαιόλαδο

Το λάδι δεν χρειάζεται λεφτά, χρειάζεται όραμα, πολιτική και ανθρώπους

Το λάδι δεν χρειάζεται λεφτά!