Ελιά & Ελαιόλαδο, Τεύχος 86, Editorial

0
337

Ο Αϊ-Βασίλης έρχεται…

O γνήσιος, ο εκ Καισαρείας, που μας καταδέχεται και μας φέρνει δώρα. Αλήθεια, τι δώρο θα θέλαμε να μας φέρει; Πλούτο, σε χρήμα; Είχαμε και έχουμε άφθονο, 26 δις ευρώ έχουμε εισπράξει μόνο από επιδοτήσεις και προγράμματα της ΕΕ, που όχι μόνο δεν μας βοήθησαν, αλλά μάλλον κακό μας έκαναν έτσι όπως τα διαχειριστήκαμε. Ομορφιά; Μα υπάρχει μεγαλύτερη από τους ελαιώνες μας, με τις γέρικες υπεραιωνόβιες ελιές μέχρι τα νεαρά δενδρύλλια (μουρέλλα), πηγή ζωής στο καλλιεργημένο δάσος της Μεσογείου; Υγεία; Μα υπάρχει κάτι καλύτερο από τη μεσογειακή μας διατροφή; Τι θα ζητούσα λοιπόν από τον συνονόματο άγιο; Μα αυτό που πράγματι μας έλειψε όλα αυτά τα χρόνια: την οργάνωση. Αυτό δηλαδή που ζηλεύω στους φίλους μας τους Ισπανούς, που χάρις σ’ αυτή την οργάνωσή τους προόδευσαν και κατέκτησαν όλη την υφήλιο.

Πάμε λοιπόν 20 χρόνια πίσω. Τότε, με αφορμή το 1ο ΣΑΠ (Συμβούλιο Αγροτικής Πολιτικής), που είχε δημιουργήσει ο Στέφανος Τζουμάκας, υπουργός Γεωργίας, είχα πάρει την πρωτοβουλία και είχα συγκεντρώσει γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι σχεδόν όλους (είχα παραμελήσει την επιτραπέζια ελιά και την επιστημονική κοινότητα) τους εκπροσώπους: επιχειρήσεων, συνεταιριστικών και ιδιωτικών, από όλες τις φάσεις της ελαιοκομικής αλυσίδας (value chain), όπως και του κράτους/πολιτείας (βλ. ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ, τεύχος 5). Η πρόταση ήταν η ίδρυση του «Εθνικού Συμβουλίου Ελαιολάδου». Δυστυχώς η ιδέα δεν προχώρησε, γιατί ορισμένοι εκ των συμμετεχόντων διαφώνησαν είτε γιατί νόμιζαν ότι είχαν τόση εξουσία που δεν ήθελαν να τη μοιραστούν είτε γιατί δεν καταλάβαιναν τη σημασία της οργάνωσης, αυτό δηλαδή που πολύ καλά καταλάβαιναν οι Ισπανοί και το έβαλαν και στην πράξη. Αντίθετα, εμείς στην Ελλάδα περιπλανηθήκαμε σε άλλες ατραπούς (ΕΔΟΕΕ κ.λπ.), που πουθενά δεν οδήγησαν.

Μήπως όμως ήρθε η ώρα, η καλή συγκυρία, να μας φέρει ο Αϊ-Βασίλης το δώρο μας; Λένε ότι το ελληνικό DNA δεν βοηθάει τις συλλογικότητες. Όμως οι αποτυχίες και τα παθήματα αποτελούν τους πιο καλούς δασκάλους.

Στο έμπα του 2019 υπάρχουν οι απαραίτητες συνιστώσες τόσο στο ελαιόλαδο (ΕΔΟΕ) όσο και στην επιτραπέζια ελιά (με επικείμενη την αναγνώριση της ΔΟΕΠΕΛ). Μαζί με αυτούς τους παραγωγικούς φορείς καλούνται να συμμετάσχουν και συνδράμουν και όσοι επιστήμονες συγκροτούνται σε αξιόπιστα οργανωμένες οντότητες. Συνεπώς για την ίδρυση της τελικής συνισταμένης δεν απομένει παρά η έκφραση της βούλησης του υπουργού, ο οποίος διαθέτει τις εμπειρίες όχι μόνο του μάχιμου γεωπόνου με ιδιαίτερες γνώσεις από μια ελαιοπαραγωγική περιοχή (σε λάδι και επιτραπέζιες ελιές), όπως και των υπηρεσιών του ΥπΑΑ&Τ.

Μετά από πολλά χρόνια ξηρασίας ελαϊκής πολιτικής, ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σελίδα.