Απούσα η Ελλάδα, παρούσα η Κίνα, σάρωσε η Ισπανία στα βραβεία MARIO SOLINAS 2020

243

Η βιομηχανία των διαγωνισμών ποιότητας και τα βιομηχανικά ελαιόλαδα.

Μέχρι και η Κίνα (!) κατέκτησε ένα βραβείο, όχι όμως η Ελλάδα, στον φετινό διεθνή διαγωνισμό ποιότητας ελαιολάδου MARIO SOLINAS 2020, που αποτελεί τον πιό αξιόπιστο, μη κερδοσκοπικό διαγωνισμό μιά και διεξάγεται από το Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιοκομίας (IOC). Αντιθέτως, βλέποντας τους κερδοσκοπικούς διαγωνισμούς (βλέπε στο τέλος του άρθρου), διαπιστώνω ότι φέτος έχει ενισχυθεί το γκλάμουρ, η πολυτέλεια, η (επιλεκτική) προβολή και διαφήμιση, την ίδια στιγμή που τα καλά έξτρα παρθένα είναι ολοένα και πιό δυσεύρετα, ενώ η αγορά στενάζει από τα κοινά παρθένα και βιομηχανικά λαμπάντε.

Στον MARIO SOLINAS 2020, λοιπόν, τα βραβεία (για τις 4 βαθμίδες, 1ο,2ο, 3ο, και φιναλίστ, και για τις τρείς ποιοτικές κατηγορίες αναλόγως της έντασης του φρουτώδους) κατέκτησαν συγκεντρωτικά συμμετέχοντες από τις χώρες:

Ισπανία 15, Τυνησία 4, Πορτογαλία 2, και ανά ένα οι Κίνα, Αυστραλία, Μαρόκο.

Συνολικά συμμετείχαν 157 δείγματα εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου από 13 χώρες  με τις παρουσίες στον φετινό διαγωνισμό να κατανέμονται ως εξής: Ισπανία (77), Πορτογαλία (32), Μαρόκο (17), Τυνησία(11), Αλγερία (5), Ιταλία (4), Ελλάδα (2), Αργεντινή (2), Κίνα (2), Αυστραλία, Βραζιλία (1), Κροατία (1), Ιράν (1) και Τουρκία (1).

Στα βραβεία ποιότητας εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου για την καλλιεργητική περίοδο 2019/20 συμμετείχαν παραγωγοί ελαιολάδου, Αγροτικοί Συνεταιρισμοί, επιχειρήσεις τυποποίησης ελαιολάδου και γενικά κάθε ενδιαφερόμενος ελαιοκομικός φορέας.

Περισσότερες πληροφορίες για τον διαγωνισμό MARIO SOLINAS 2020 και τη λίστα των νικητών μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου πατώντας ΕΔΩ. 

*******

Επειδή και πέρυσι είχαμε υποστεί την ίδια πανωλεθρία, σχολιάζαμε στο olivenews.gr:

19 χρόνια κατηφόρας

Κι όμως, η Ελλάδα, στους δύο πρώτους διαγωνισμούς το 2001 και το 2002 έκανε ένα ονειρικό ξεκίνημα με δύο συνεχόμενα χρυσά βραβεία και μάλιστα στην πιο «δύσκολη» κατηγορία, του έντονου φρουτώδους. Οφειλόντουσαν στη Ένωση Αγροτικού Συνεταιρισμού Σητείας του αείμνηστου προέδρου της Μανώλη Βακόντιου.

Έως και το 2012 υπήρξαν ελληνικές διακρίσεις με δύο ακόμη χρυσά, δύο αργυρά, τέσσερα χάλκινα και 17 φιναλίστ. Ήταν όμως φανερή η συνεχής υποχώρηση έως ότου μετά το 2012 η Ελλάδα εξαφανίζεται από τον χάρτη των βραβείων.

Στασιμοπληθωρισμός διαγωνισμών και βραβείων

Το περίεργο (ή μήπως όχι;) των τελευταίων ετών της σταδιακής ελληνικής εξαφάνισης στον Mario Solinas του IOC είναι ότι αυξάνονται και πληθύνονται οι ελληνικοί διαγωνισμοί γευσιγνωσίας, με πλήθος βραβείων που απονέμουν αφειδώς – καμμία σχέση με την λιτότητα του IOC. Ακόμη και στην γείτονα Τουρκία γίνεται ένας μόνον εθνικός διαγωνισμός υπό την αιγίδα του IOC. Από την άλλη όχθη γιγαντώνεται ένας ακόμη κερδοσκοπικός διαγωνισμός, υπερατλαντικός της Νέας Υόρκης, με εκατοντάδες βραβείων,  με πλήθος (και) ελληνικών συμμετοχών. Προφανώς και δεν ισοπεδώνω όλους αυτούς τους διαγωνισμούς, όμως δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί:

Οι διοργανωτές μπορεί να διεκδικούν το οικονομικό όφελος ή/και τη δημοσιότητα (π.χ. πολιτικά πρόσωπα, τοπική αυτοδιοίκηση). Οι συμμετέχοντες σε τι ωφελούνται; Πόσο τα βραβεία πραγματικά τους βοηθούν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους; Σε τι βαθμό οι διαγωνισμοί βοηθούν την αυτογνωσία των συμμετεχόντων για τη βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων τους;

Πώς συμβιβάζεται να παρατηρούμε έναν πληθωρισμό διαγωνισμών και βραβείων – ολόκληρη «βιομηχανία»(!) – ενώ παράλληλα οι δείκτες της ποιότητας βρίσκονται σε στασιμότητα.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης έχει βγει στο προσκήνιο μια γενιά νέων επιχειρηματιών που πασχίζουν να ανοίξουν ένα δρόμο με κατεύθυνση σχεδόν αποκλειστικά τις εξαγωγές. Πως όμως; Μακάρι να αρκούσαν 1-2 βραβεία, περίτεχνες συσκευασίες, πανάκριβα marketing και branding, όπως και λίγες ώρες σεμιναρίων (άλλη βιομηχανία κι αυτή…).