Η σφαγή των παραγωγών (upd)

320

Έχει υπάρξει ταινία, «η σφαγή των αμνών», είναι γνωστές οι σφαγές των Αρμενίων, των Ποντίων, και άλλες. Τις ημέρες αυτές ζούμε και την σφαγή των Ελλήνων ελαιοπαραγωγών, με το έξτρα να πωλείται ακόμη και 1,90 €, (όπου τους πιάσουν…).

Πάντως, δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία αλλά για βαθύτερα αίτια που ανάγονται πολλές δεκαετίες πίσω. Τα οποία πρέπει να συζητήσουμε για  να δράσουμε, μην αγνοώντας το παρελθόν, αλλά με το βλέμμα στο μέλλον.

Στο παραπάνω άρθρο της 13/11/2019 θα ήθελα σήμερα να προσθέσω:

α. Μου έλεγε χτες το βράδυ, ένας σε απόγνωση ελαιοπαραγωγός από το Ρέθυμνο, ότι θα αναγκαστεί να δώσει με 1,60 €/κιλό το λάδι του, παρθένο 0,9° τσουνάτης. Καταλαβαίνετε, μαζί με λίγο περσινό 0,6° τι ωραίο έξτρα παρθένο κάποιος μπορεί να φτιάξει…

β. Για να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχουν κι άλλες απόψεις. Άλλωστε δημοκρατία έχουμε. Βλέπουμε λοιπόν σε κάποιες ιστοσελίδες διαγράμματα με τις τιμές να ανεβαίνουν και διαβάζουμε αναλύσεις με πολύ «σικ» εκφράσεις όπως ότι οι βασικοί συντελεστές, οι παραγωγοί απέχουν (!) από την αγορά του ελαιολάδου. Επίσης διαβάζουμε -και το γνωρίζουμε και το έχουμε και εμείς γράψει- για τη νότια Λακωνία με 3,50€. Μόνο που αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο -πέρυσι ήταν 4,35€- και ισχύει για ελάχιστες ποσότητες στο σύνολο της Λακωνίας και της Ελλάδας πολύ περισσότερο. Όπως επίσης διαβάζουμε και για κάποιον συνεταιρισμό με λίγους τόνους που δεν πουλάει κάτω από τα 4€, και, δικαίωμά του. Όπως και κάποιοι άλλοι που θέλουν να πουλάνε εκατοντάδες ευρώ το κάθε γραμμάριο πολυφαινόλης -θέμα για το οποίο κάποια στιγμή θα επανέλθουμε.

Το ζήτημα είναι τι κάνουμε με τη μεγάλη εικόνα, το ελληνικό ελαιόλαδο, το δάσος και όχι κάποια μεμονωμένα δέντρα.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Προφανώς έχει χαθεί ο έλεγχος σε επιπεδο παγκόσμιας (υπερ) παραγωγής και αντίστοιχα υψηλά αποθέματα που δεν συνάδουν με την διεθνή ζήτηση!
    …..για μια ακόμη φορά η απληστία (κυρίως των Ισπανών ελαιοπαραγωγών) και η μηχανοποιημένη υπερπαραγωγή οδηγεί τις τιμές του ελαιολάδου στο Ναδίρ και στην εξαθλίωση, σχεδόν στο σύνολο τους, τους ελαιοπαραγωγούς της Μεσογείου…
    Οι Έλληνες παραγωγοί σαν ο πιό αδύναμος κρίκος, με: Υψηλώτατο κόστος παραγωγής, χωρίς εθνικό πλάνο και ελαιοκομική στρατηγική, απουσία χρηματοδότησης, ανυπαρξία ισχυρών συνεταιρισμών για διαπραγμάτευση τιμών – έλεγχο της ποιότητας -παραίτητες οικονομίες κλίμακος, είναι απολύτως λογικό να βρισκόμαστε ενώπιον συνθηκών που δεν μπορούμε να διαχειρισθούμε!!
    Το χειρότερο,» δεν φαίνεται φως στο τούνελ» τουλάχιστον στο μέσον μέλλον…