Συνεργάζονται μεταξύ τους οι SOVENA, DEOLEO, DCOOP, υπό την αιγίδα της Διεπαγγελματικής. Διδάγματα.

1906

Υπό την αιγίδα και τον συντονισμό της ισπανικής διεπαγγελματικής οργάνωσης θα συνεργαστούν, με στόχο την ταυτοποίηση και ποιοτική βελτίωση των ισπανικών ελαιόλαδων, οι τρεις μεγαλύτερες επιχειρήσεις: η συνεταιριστική Dcoop και οι ιδιωτικές SOVENA και DEOLEO. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν τα πανεπιστήμια της Κόρντοβα και της Γρανάδα, ενώ υποστηρίζεται και από το Υπουργείο Γεωργίας της Ανδαλουσίας.

Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, θα σημειώσω μόνο ότι έχουν προηγηθεί έξι χρόνια εργασίας των πανεπιστημιακών, πριν αυτοί μπουν στα εργαστήρια των εταιρειών του κλάδου και αρχίζουν να συνεργάζονται όλοι μαζί σε θέματα όπως η ταυτοποίηση των μεθόδων ανάλυσης, των οργάνων, της ταξινόμησης των παρθένων ελαιόλαδων κ.ά.

Κάθε σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα προκαλεί λυπημένους συνειρμούς:

1. Οι δύο μεγάλες (από άποψη μεγέθους) ιδιωτικές εταιρίες βρίσκονται υπό καθεστώς αβέβαιου παρόντος και αγνώστων εξελίξεων,

2. Στον συνεταιριστικό χώρο, η μεν πάλαι ποτέ ΕΛΑΙΟΥΡΓΙΚΉ έχει εκχερσωθεί, οι δε Ενώσεις, μία – μία ισοπεδώνονται,

3. Η έρευνα που συνήθως κάνουν τα πανεπιστήμια – μέσω προγραμμάτων στα οποία διαχειριστές δεν είναι Έλληνες – δυσκολεύεται αφάνταστα να φτάσει να γίνει ωφέλιμο κτήμα για το κόσμο του ελαιόλαδου, που, στις περισσότερες περιπτώσεις έχει – κατά το κοινώς λεγόμενον – «μαύρα μεσάνυχτα»,

4. Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι καταπολεμούν τους δάκους που, ενίοτε, όπως πέρυσι, με την βοήθεια του αρμόδιου Υπουργείου δεν αφήνουν ελιά για ελιά απείραχτη. Σε ορισμένες ελάχιστες περιπτώσεις η Τοπική Αυτοδιοίκηση – χωρίς πόρους και αρμοδιότητες – εξαντλείται σε συμβολικές εκδηλώσεις προβολής του προϊόντος,

5. Τέλος, η Διεπαγγελματική, μετά την μακρά περίοδο ενασχόλησης με την «απορρόφηση» κοινοτικών προγραμμάτων περιέπεσε σε λήθαργο και απραξία. Μία πρόσφατη απόπειρα επανεκκίνησης με την ημερίδα της 19/6/2019 καλείται να πείσει ότι οι προθέσεις και οι στόχοι της υπερβαίνουν το κατά κοινώς λεγόμενον «ο καυγάς ήταν για το πάπλωμα», όπου «πάπλωμα» είναι τα έσοδα από την υποχρεωτική εισφορά ή taxe parafiscale.

Και το μόνο σημείο που πράγματι το ελληνικό ελαιόλαδο υπερέχει του ισπανικού είναι η ατράνταχτη πίστη ότι αιωνίως θα διαθέτει το πλεονέκτημα της καλύτερης ποιότητας παγκοσμίως.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Το σχόλιο στον επίλογο του άρθρου σας θα πρέπει να καθορίσει την εθνική στρατηγική για ελαιόλαδο/βρώσιμη ελιά, όταν-όποτε-εάν υπάρξει στο μέλλον (αφού σήμερα είναι παντελώς ανύπαρκτη).
    Η ποιότητα μας είναι το μοναδικό ίσως χαρακτηριστικό & δώρο της φύσης, που θα μπορούσε, εφόσον αξιοποιηθεί σωστά, να κάνει την διαφορά για το σύνολο του κλάδου στην Ελλάδα. Με εφαρμογή των βέλτιστων φροντίδων καλλιέργειας & συγκομιδής, με έμφαση στις εξαιρετικές Ελληνικές ποικιλίες, την μαζική τυποποίηση και ασφαλώς την επικεντρωμένη προβολή και προώθηση στις διεθνείς αγορές. Φυσικά με την επαναδημιουργία (απο το μηδέν) ισχυρών ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ συνεταιριστικών σχημάτων που θα εφαρμόζουν και θα συμβάλλουν στα παραπάνω, μακρυά απο αμαρτίες του παρελθόντος.
    Με μικροπολιτικές αρπαχτής του τύπου «έσοδα τύπου υποχρεωτικής εισφοράς» επ’ωφελείας μικρού μέρους του κλάδου, χωρίς πραγματικό-σύντομα-διακριτό όφελος για τους παραγωγούς (τιμή ανά χλγ €1.90-2.10 το εξαιρ.παρθένο 0,3 οξυτ.), η κατάσταση μόνο θα εκτροχιασθεί περισσότερο αφού η «διάθεση με τον τενεκέ» θα είναι ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης χιλιάδων οικογενειών που ασχολούνται και ζούν από την ελαιοκαλλιέργεια.