Ιαπωνο – Τουρκική φιλία

449

Η αγορά της Ιαπωνίας μπορεί να μην είναι η μεγαλύτερη του κόσμου, όμως είναι η πιο ποιοτική, η πιο απαιτητική, αλλά και με τις υψηλότερες τιμές για τους εξαγωγείς. Και ποιοι είναι οι εξαγωγείς; Μακράν πρώτοι οι ισπανοί, δεύτεροι οι (κάποτε πρώτοι) ιταλοί, και ακόμη πιο μακράν 3οι οι τούρκοι με τους έλληνες στην 4η θέση (βλ. π.χ. Εγκυκλοπαίδεια Ελαιοκομίας, σελ. 589).

Αυτές οι σχέσεις δεν ούτε τυχαίες, ούτε συγκυριακές. Βλέπουμε, λοιπόν, στο σχετικό δημοσίευμα, πως και πόσο έξυπνα διεισδύει η Τουρκία προωθώντας την ποικιλία της Gemlik στο πλαίσιο της Ιαπωνο – Τουρκικής φιλίας και συνεργασίας (!). Θα πει κάποιος ότι την εποχή αυτή η Ελλάδα προσπαθεί να «πιστοποιήσει» 14 βασικές ποικιλίες της, με το ερώτημα, όμως, πόσο «καθαρότητα» θα έχουν αυτές οι πιστοποιήσεις, και έχοντας απωλέσει εδώ και πολλά χρόνια την κορωνέϊκη (i-38).

Για να μπούμε λίγο ακόμη στα ενδότερα του χειρουργείου, ας σημειώσουμε ότι τα τελευταία χρόνια το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιοκομίας, IOC, καλλιεργεί τις σχέσεις με την Ιαπωνία με εμπορικές εκστρατείες προώθησης της κατανάλωσης, επιτυγχάνοντας θεαματικά αποτελέσματα. Και ποιος είναι επικεφαλής – διευθυντής στο αρμόδιο τμήμα του IOC; Μα φυσικά είναι Τούρκος! Κι ας επαναλάβουμε για πολλοστή φορά ότι η ελληνική πολιτεία (Υπουργεία ΑΑ&Τρ, Εξ) έχει επιδείξει εγκληματική αβελτηρία και αδιαφορία, με αποτέλεσμα να είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας δεν διαθέτει ούτε καν ένα, έστω και χαμηλόβαθμο, υπάλληλο. Αντιθέτως, όλες οι άλλες ελαιοπαραγωγές χώρες διαγκωνίζονται για το ποιος θα ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή, με τους τυνήσιους π.χ. να έχουν «θυσιάσει» τον πρώην πρωθυπουργό τους στη θέση του εκτελεστικού διευθυντή.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον το σχετικό άρθρο: https://inolioveritas.org/