Ζηλεύω, και δεν ντρέπομαι που το ομολογώ

0
248

Ζηλεύω όχι μόνο το καθαρό και επιθετικό ποδόσφαιρο που απολαμβάνουν στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά κυρίως το επίπεδο του φίλαθλου πολιτισμού τους (αλληλένδετα μεταξύ τους).

Τα γράφω αυτά με αφορμή όχι μόνο το μεγαλειώδες Λίβερπουλ – Μπαρτσελόνα 4 – 0 (που ανέτρεψε το 0 – 3), αλλά τη σκηνή μετά τον αγώνα με τους δύο προπονητές να σφίγγουν τα χέρια (η καρδούλα του «δικού μας» Ερνέστο Βαλβέρδε το ‘ξερε…). Να προσθέσω και το άλλο επικό, Άγιαξ – Τόττεναμ, που το 2-0 έγινε 2-3, στέλνοντας τους Λονδρέζους στον τελικό παρά την ήττα με 0-1 στο πρώτο παιγνίδι. Παλαβά πράγματα αλλά γνήσια.

Στα καθ’ ημάς, ο τελικός κυπέλλου ποδοσφαίρου θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών, με άδειες κερκίδες, εξαιτίας των (πόσων άραγε) χουλιγκάνων, ενώ και το μπάσκετ είχε διακοπεί στο ημίχρονο. Η κατάντια μας…