Όταν έβρεχε υπεραξίες κάποιοι άνοιγαν ομπρέλες

375

Πρόκειται περί αξιέπαινης προσπάθειας, που αγγίζει τα όρια του θαύματος. Να μιλάνε τόσοι πολλοί άνθρωποι, επί τόσες πολλές ώρες, ειδικοί στο θέμα, δηλαδή το ένα από τα δύο εμβληματικά προϊόντα της χώρας μας και να «καταφέρουν» να παρακάμψουν και να αποσιωπήσουν ότι είναι κατοχυρωμένο ως Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Ίσως γιατί αν το έθιγαν θα προκαλούσαν την αυθόρμητη ερώτηση πόσο «ΠΟΠ» είναι στην πράξη ή δεν είναι; Και γιατί; Οπότε όλα αυτά τα ωραία για υπεραξίες και ομπρέλες (!) ακούγονται λιγάκι παράξενα. Γιατί – ας μην ξεχνάμε – τα ΠΟΠ και τα ΠΓΕ (και τα δύο συστήματα παρέχουν ισοδύναμη νομική προστασία) αποτελούν έναν κατ’ εξοχήν θεσμό της Ε.Ε., ένα «εργαλείο» προκειμένου «να σταδιοδρομήσουν εμπορικά αποφέροντας προστιθέμενη αξία στους παραγωγούς» (βλ. Εγκυκλοπαίδεια Ελαιοκομίας: το Ελαιόλαδο, σελ. 487).

Επιπλέον, μάλιστα, αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο είναι τελείως διαφορετικό από το πιο «αμερικάνικο» των εμπορικών σημάτων (brands), τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, παρέχουν προστασία μικρότερης νομικής ισχύος και οικονομικά πανάκριβη για τον ιδιοκτήτη τους. Χώρια που η Ελλάδα μας είναι (είναι;) μέλος της Ε.Ε. με λίγα εμβληματικά προϊόντα, που μπορούν να σταδιοδρομήσουν στις διεθνής αγορές, μεταξύ αυτών η φέτα αλλά και – μην το ξεχνάμε – και οι ελιές καλαμών (ή Kalamata olives;)